“ประโยคสั้น ๆ วันนั้น…ทำให้ผมจำไปทั้งชีวิต” ประมาณสิบปีก่อน…ผมทำงานอยู่ร้านนวดชื่อดังแถวนวมินทร์ วันหนึ่ง…ผมกับน้องสาวชวนกันไปเดินตลาดบางกะปิ พอเดินถึงห้างใหญ่ใกล้ ๆ กัน ก็ได้ยินเสียงเล็ก...
ในทุกวันนี้มีเว็บลงนิยายมากมาย ซึ่งบางเว็บคนตาบอดก็ใช้งานได้ บางเว็บคนตาบอดก็ใช้งานยาก หรือบางเว็บ คนตาบอดก็ใช้งานไม่ได้เลย ดังนั้นการที่นักเขียนตาบอดจะเผยแพร่ผลงานได้...
เพราะทุกคนมีสิทธิ์เลือกได้ ดังนั้นเมื่อมีการพูดถึง “คู่ชีวิต” หรือ “คู่รัก” หลายคนจึงมักจะโยนคนพิการห่างไกลออกจากเรื่องทำนองนี้ ซึ่งเหตุผลก็มีมากมายต่างกันไป...
เพื่อนคนตาบอดหลายคนหรือแม้แต่เพื่อนตาดีเองคงจะเคยเข้าไปใช้งานเว็บต่างประเทศกันบ้าง สำหรับคนที่มีทักษะทางภาษาอังกฤษหรือภาษาต่างประเทศอื่นๆ เช่นจีน...
ในปัจจุบัน หลายคนอาจยังไม่ทราบว่า มีคนตาบอดจำนวนไม่น้อย ที่อยากจะหันมาประกอบอาชีพทางด้านการเขียน ไม่ว่าจะเป็นงานเขียนประเภทนิยาย บทความ หรือหนังสือฮาวทู และหนังสืออีกหลากหลายประเภท...
เมื่อพูดถึงโรงเรียน ใครหลายคนคงมองเห็นภาพผู้ปกครองขับรถไปส่งเด็กหญิงเด็กชายตัวน้อยๆ ไปโรงเรียน ครั้งพอถึง เด็กหญิงเด็กชายเหล่านั้นก็จะเรียนๆ เล่นๆ อยู่กับพ้องเพื่อนทั้งวันกระทั่งเลิกเรียน...